Zwalczanie prusaków w bloku — dezynsekcja całego pionu — Sosnowiec, Centrum

Sześć mieszkań przez trzy lata robiło dezynsekcję osobno, a prusaków było coraz więcej, bo po każdym zabiegu uciekały piętro wyżej

Administracja spółdzielni mieszkaniowej w Centrum Sosnowca zadzwoniła do nas w październiku 2025 roku. Blok z lat siedemdziesiątych, pięć pięter, cztery klatki, osiemdziesiąt mieszkań. Problem dotyczył jednego pionu na klatce drugiej: dwanaście mieszkań jedno nad drugim, od parteru do piątego piętra (po dwa na piętro). Sześć z nich od trzech lat zgłaszało prusaków. Lokatorzy walczyli z nimi na własną rękę. Jedni kupowali pułapki w markecie, inni zamawiali firmy, ale zawsze tylko do swojego mieszkania. Skutek był ten sam: przez tydzień prusaków było mniej, potem wracały. Pani z czwartego piętra powiedziała administracji: „Zamówiłam firmę trzy razy w tym roku. Za każdym razem płacę dwieście złotych. Za każdym razem prusaków nie ma przez dwa tygodnie. Potem wracają. Sąsiadka z trzeciego piętra mówi to samo. Sąsiad z drugiego nic nie robi, bo nie wierzy w firmy. I właśnie przez niego mamy prusaki”.

Powiedzieliśmy administracji to samo, co mówimy przy każdym zgłoszeniu prusaków w bloku: dezynsekcja jednego mieszkania nic nie da, jeśli prusaki siedzą w całym pionie. Karaluch prusak (Blattella germanica) przechodzi szczelinami w ścianach, szachtami instalacyjnymi i przerwami przy rurach kanalizacyjnych i wodociągowych, czyli tymi samymi drogami, którymi biegną rury i kable. Kiedy w jednym mieszkaniu robi się dezynsekcję, owady przez szacht uciekają do sąsiada. Po dwóch tygodniach, gdy preparat traci moc, wracają. Działa tylko jedno: zabieg we wszystkich mieszkaniach pionu naraz. Nie w trzech i nie w sześciu, tylko we wszystkich dwunastu. Nawet jedno mieszkanie bez zabiegu to kryjówka, z której populacja odbuduje się w miesiąc.

Najtrudniejsze: zebrać dwunastu lokatorów na jeden termin

Od strony technicznej dezynsekcja dwunastu mieszkań w jeden dzień to kwestia logistyki: dwóch techników, osiem godzin, piętro po piętrze od parteru do piątego. Od strony organizacyjnej trzeba było dogadać się z dwunastoma rodzinami. Każda ma inny grafik, inaczej ufa firmom i nie każda chętnie wpuszcza obcych do kuchni. Administracja wzięła na siebie najtrudniejszą część: chodziła po mieszkaniach z pismem, tłumaczyła i odpowiadała na pytania. My przygotowaliśmy kartkę A4 z wyjaśnieniem: dlaczego zabieg musi objąć cały pion, co robimy, ile to trwa, czy trzeba się wyprowadzić (nie), czy to bezpieczne dla dzieci i zwierząt (tak, po wyschnięciu preparatu) i ile kosztuje (podział na dwanaście mieszkań).

Jedenaście mieszkań zgodziło się w ciągu tygodnia. Dwunaste nie. Pan z drugiego piętra, ten, który „nie wierzy w firmy”, powiedział administracji: „U mnie prusaków nie ma. Nie wpuszczę nikogo”. Administracja zadzwoniła do nas z pytaniem, co dalej. Wyjaśniliśmy, że zabieg w jedenastu mieszkaniach bez dwunastego nie zadziała, bo prusaki z jedenastu mieszkań uciekną do dwunastego i za miesiąc stamtąd wrócą. Albo wszystkie dwanaście, albo efekt będzie chwilowy. Administracja poszła do niego jeszcze raz z tym argumentem i z informacją, że za zabieg w jego mieszkaniu zapłaci spółdzielnia (w ramach utrzymania budynku). Postawił jeden warunek: technik ma mu pokazać prusaki, jeśli je znajdzie. Zgodziliśmy się.

Jak pracowaliśmy: dwanaście mieszkań w jeden dzień

Dlaczego w bloku dezynsekcja jednego mieszkania nie działa

Pani z czwartego piętra przez trzy lata płaciła dwieście złotych za zabieg, trzy razy w roku. To sześćset złotych rocznie i tysiąc osiemset w sumie. Prusaki miała cały czas. Winna nie była jakość zabiegów, tylko ich zasięg. Prusaki żyją w całym pionie, a nie w jednym mieszkaniu. Poniżej cztery powody, dla których pojedyncze zabiegi w bloku nie działają.

Rozmowy z lokatorami trwają dłużej niż sam zabieg

Zabieg w dwunastu mieszkaniach trwał osiem godzin. Uzgadnianie wszystkiego z lokatorami trwało dziesięć dni. Przy dezynsekcji całego bloku to normalne: sam zabieg jest prosty, trudniej z ludźmi. Każdy ma inny grafik (jeden wpuści rano, drugi dopiero po osiemnastej), inne obawy (czy preparat jest bezpieczny dla kota, czy trzeba wynosić jedzenie, czy można zostać w domu w czasie zabiegu) i inne nastawienie (pan z drugiego piętra przez tydzień odmawiał).

Po naszej stronie była kartka A4 z odpowiedziami na najczęstsze pytania, telefon dla lokatorów, którzy chcieli coś dopytać, i elastyczny grafik: start na parterze o ósmej, piąte piętro o piętnastej, a każdy mógł wybrać godzinę w ramach swojego piętra. Administracja obeszła mieszkania, zebrała zgody, ustaliła terminy i przekonała niechętnych. Lokatorzy musieli udostępnić mieszkanie na trzydzieści-czterdzieści minut, opróżnić szafkę pod zlewem (żeby technik miał dostęp) i schować jedzenie ze stołów i blatów. Niewiele, ale bez tego się nie da.

Co zrobiliśmy w tym bloku

Rozliczenie

Na fakturze były cztery pozycje: oględziny pionu i szachtów z ustaleniem dróg przechodzenia prusaków (400 zł), dezynsekcja żelowa dwunastu mieszkań z barierą na progach (2 400 zł), uszczelnienie przejść rurowych w szachtach na klatce (400 zł) i dwie kontrole z uzupełnieniem żelu (400 zł). Razem 3 600 zł netto, czyli 300 zł na mieszkanie. Spółdzielnia zapłaciła z funduszu eksploatacyjnego, a lokatorom doliczyła 300 zł do opłat jako jednorazową pozycję „dezynsekcja pionu”.

Dla porównania: pani z czwartego piętra wydała przez trzy lata 1 800 zł na pojedyncze zabiegi, trzy razy w roku po 200 zł, i nic to nie dało. Zabieg całego pionu kosztował ją 300 zł, raz, i prusaki zniknęły. Dwanaście mieszkań po 200 zł za pojedynczy zabieg to 2 400 zł za jedną rundę bez efektu. Dwanaście mieszkań po 300 zł za zabieg zbiorczy to 3 600 zł za jedną rundę z efektem. Różnica w cenie wynosi 1 200 zł. Różnica w efekcie to trzy lata nerwów albo spokój w kuchni po trzech tygodniach. Uzupełnianie żelu co trzy miesiące kosztuje 600 zł za cały pion, czyli 50 zł na mieszkanie. Taniej niż pułapki z marketu, z których prusaki wychodzą po tygodniu.